Jullie zullen wel denken. Waar blijft die goochem nou met zijn bijdehante stukjes. Nou hier dus. Waar ik eerst genoeg tijd kon vinden voor het schrijven van blogs - en het me niks kostte bij Matthijs - moet ik nu improviseren in een internetcafe in Adelaide. Maargoed, sinds ik terug kwam uit Tasmanie (het voelt als de vorige eeuw inmiddels) heb ik me in Melbourne nog een paar daagjes vermaakt.

Aangezien de stad aanvoelde als een warme jas, heb ik dan ook vanaf woensdag tot en met maandagochtend wederom vertoefd in deze kosmische metropool. De belangrijkste hoogtepunten had ik inmiddels al afgevinkt, dus het was vooral een kwestie van wat minder bekende dingetjes doen en wat aan de conditie werken. Zo heb ik de hele donderdag gewijd aan hardlopen en zwemmen. Gezien de goede conditie zou ik zomaar een triathlon kunnen doen. Het weer werkte overigens ook mee (of tegen, red.) want echt warm is het niet geweest. Van een Rotterdammer op Tasmanie had ik gehoord over de gevangenis van Melbourne. En dat die wel leuk zou zijn om te bezoeken. Dus ik jatte snel de slijterij leeg en hoopte dat de Victorian Police me zou oppakken. Helaas waren ze net bezig donuts te nuttigen en moest ik dus gewoon entree betalen om wat cellen en een galg te bekijken. Grappig hoe Ned Kelly daar is opgehangen, maar tegelijkertijd Australisch grootste held is geworden. Om me toch een soort van Sam Klepper te voelen kon je een soort van tour doen waar een klein, schreeuwerig wijf (ja, dat was een wijf) je als een ware sergeant toesprak en je in de cel dumpte. Voor sommigen misschien best opwindend, voor mij slechts ergenis opwekkend. ‘ s middags ook nog even een gokje gewaagd in het casino. Waar iedereen overigens zomaar naar binnen kan waggelen. Ongeacht hoe je eruit ziet en of je bereid bent wel wat knaken op de roulette te mikken. Bijna gaan pokeren, maar ik was mijn zonnebril vergeten.

more…

Jij, als Australische, hardwerkende vrouw bent op vrijdagavond in Hobart op zoek naar je auto. Kapot van een week werken wil je eigenlijk het liefst naar huis. Het is zelfs al donker, hoe laat heb ik het eigenlijk gemaakt? Terwijl je je auto open klikt met je sleutels komen daar plots drie jonge gasten aanwandelen. Zo op het eerste gezicht reizigers die op zoek zijn naar een leuke avond. Een blonde jongen met een Scandinavisch accent vraagt of je weet waar de dichtstbijzijnde bottleshop (slijterij, red.) is. Omdat je weet dat dit een behoorlijk stuk lopen is besluit je de drie jongens er gewoon heen te brengen! “Just jump in the car guys, I’ll bring you there!”. Stomverbaasd over deze vriendelijkheid klimmen de lange slungels in het kleine autootje. Onderweg wordt je helemaal enthousiast en vraag je deze jongens de oren van de kop. Het blijkeneen Zweed, een Engelsman en een Nederlander te zijn. Alledrie in een hostel op Tasmanie in hoofdstad Hobart. Ondanks je moeheid drop je ze bij de bottleshop. En zorg je voor nog meer verbazing bij de Europeanen door gewoon op ze te wachten terwijl zij een paar biertjes halen. Om ze daarna precies voor de deur van het hostel af te zetten. Overweldigd door zoveel gastvrijheid hoor je de jongens jouw complimenteren en zeggen dat een willekeurige Nederlander, Zweed of Brit zoiets nooit zou doen. Met een goed gevoel en een glimlach rijd je op huis aan.. more…