Ik zit alweer bijna in mijn laatste maand. Echt zo’n maand om eens een frisse wending te geven aan mijn reis. Dus besloot ik, na het nuttigen van een Aziatisch maal, dat ik de makers van dit gerecht ook maar eens moest opzoeken in hun habitat. Als mijn vliegtuig toch al dit continent aandoet, waarom dan niet even de piloot een mes op de keel zetten en hem vriendelijk te vragen een landing voor me te maken in Singapore? Dus zo geschiedde. Kortom: op valentijnsdag 2010 (ja, de meesten van jullie zingen dan mee met Ben en de Brulapen tijdens carnaval) vlieg ik naar Singapore! Om daar eens twee weken alle smaken Tjip-tjap-tjoi te gaan uitproberen. En wellicht ook wat tempeltjes en Thaise eilandjes te bekijken.

Dit betekent wel dat ik dus nog maar iets meer dan twee weken in Queensland heb. Die ene staat in het noordoosten van Australie. Bij de vorige post liet ik jullie (hopeloos smachtend naar meer avonturen) achter in Brisbane. Matthijs (je weet wel, die jongen van de ijsjes) kroop weer achter zijn Autocad-PC om lijnen te trekken in Melbourne en ik was weer wezenloos op mezelf aangewezen in dit grote land. Eenzaam stapte ik in de bus naar Noosa. Waar mij hoge golven, lekker weer en surfchicks waren beloofd. En op de golven na was Noosa dat ook precies. Het is 1 van de laatste plaatsen waar je aan de oostkust (going up) kunt surfen, alles daarboven wordt geblokkeerd door het Great Barrier Reef. Echter, de twee dagen dat ik er spendeerde hadden de windgoden (Stormus en Orkanus) besloten een dagje vrijaf te nemen. En kon ik mijn mijn gebruinde surflichaam dus (helaas?) niet tonen aan de menigte op het strand. Daarom maar wat gaan rondlopen en hardlopen (ja, eindelijk weer. In de bloedhitte een heuvel op van 2 km. Nice) in het National Park dat pardoes naast het dorpje ligt. Vul de open gaten in de dag op met hangen op het strand, ouwehoeren in het hostel met Italiaanse zwemmers, Groningse junkies en Australische voetbalfans en je hebt een beetje een beeld van mijn tijd daar. more…

De letter B. De tweede letter van het alfabet. En de letter die de afgelopen 10 dagen veelal aan het begin stond van mijn activiteiten hier. Voor diegenen die het interesseren: hier gaan we weer!

Nadat de kater van Newyear in Sydney enigszins was verdwenen - en onze tijd in Wollongong erop zat - hadden we nog twee dingen te doen vanuit de metropool: De Blue Mountains en Manly Beach. Het weer zat echter niet geheel mee, waardoor Manly al snel letterlijk in het water viel. De Blue Mountains mochten we wel bezoeken. Na een twee uur durende treinrit naar Katoomba liepen we naar het beginpunt van de wandeling. Er werden ons megalomane toppen beloofd en magnifieke uitzichten. Helaas had meneer mist bepaald dat hij vandaag alle uitzichten ging blokkeren. En we vervolgens de hele dag nogal foggy views hadden. Toch een regenachtige wandeling gemaakt en wat mooie watervalletjes gezien. Zonder mist. more…

Het is 2010. Alweer een decennium voorbij. Tien jaar geleden vierde ik Oud en Nieuw gewoon bij papa en mama op de bank. En wachtten we tot de milenniumbug de wereld zou opblazen. Dit jaar zat ik in een druk park. Gezellig met 1,5 miljoen andere mensen ons te verdringen voor 15 minuten vuurwerk vanaf een brug. Het leven verandert. En ontwikkelt zich. Positief, negatief? Zeg het maar.

In de afgelopen weken - ik heb echt al een tijdje niet geupdate - ben ik behoorlijk rond gescrosst over het continent Australie. De  vorige keer liet ik jullie in spanning achter in Adelaide. Niet helemaal mijn stad geloof ik. Het kwam op mij over als een uit zijn voegen gegroeid dorp (en zeg nou niet dat Utrecht dat ook is) waar vrij weinig te beleven is. Met twee Zweedse gasten heb ik dan ook niet veel meer gedaan dan beetje rondgehangen op het strand, rondjes lopen door de stad en jongleren met knäckebröd. more…