“Lap”, ginnegapte Wilbert terwijl hij pardoes door het kippengaas naar binnen viel. Het uilskuiken van het hok stond paf. Sedert het jaar prik had hij dit soort strapatsen nimmer meegemaakt.

“Mieters, sla ik daar even een flater. Verkneukelde ik me zo om naar dat geboefte te koekeloeren, stap ik per abuis op een bups korrels. Ik maak er echt een potje van”, stamelde minkukel Wilbert.

Het geteisem van het hok liet zich niet bedotten. Het gebeurde namelijk vaker: gulzige snoodaards die tijdens het sprokkelen amok kwamen maken. Die belhamels met hun malle fratsen, en dan het hele hok aan gruzelementen. Deze maffe kwibus zorgde echter voor een uniek epistel. Een akkefietje van jewelste dat bij dit stel oelewappers nog lang zou beklijven. more…

Ineenstorting. Bam. Daar lig ik. Net na de finishstreep val ik op het koude rode tartan. Een diep gehijg. Hoe lang ik lig? Een paar seconden misschien. Of anderhalve minuut. Geen idee, ik heb het nodig.

Enkele weken eerder besloot ik het te doen: inschrijven voor een baanwedstrijd. Ergens kriebelde het al een tijdje. Toch altijd die twijfel. Mijn trainer gaf me het laatste zetje toen hij mij op de kortere snelheidsoefeningen met de besten mee zag gaan: “Michel, is dat baanwerk niet iets voor jou?”

Amersfoort ging het worden, mijn debuut. De lokale atletiekvereniging organiseerde een serie van vijf wedstrijden. Afstanden variërend van 800 tot 5.000 meter. Voor mij begon het met een 3.000. Kortom: zeven en een halve ronde van 400 meter. Bij het inschrijven diende ik een eindtijd in te vullen. Mijn inschatting: niet te snel, maar vooral niet te langzaam. Op basis van mijn trainingen vulde ik 10:30 in. Realistisch en bescheiden. Dacht ik. more…