Hardlopen is de mooiste sport die er is. Ongenadig hard genieten van elke afgelegde pas. Trainen tot je lichaam tegensputtert. En wedstrijd na wedstrijd dichter bij Haile komen. Er zijn echter – ook bij de ‘ik draag een iets te korte broek’-lopers –altijd momenten dat de Ikea-zitbank het wint van het geveterde schoeisel. Je eigen discipline deelt je een knock-out uit, nog voordat de wedstrijd überhaupt is begonnen. Slappe zak.

Kwijnend in zelfmedelijden en met de M&M-kruimels op je borst. Kijkend naar een vergeten film met Mel Gibson. Is dat dan wat je wilt? Is dat wat je verdient? Ze zouden je zonder eten naar bed moeten sturen. De verwarming uit, zelfs al is het midden in de winter. En de hele nacht die vier medewerkers van de Plus-reclame naast je bed. Schreeuwend en toeterend in je oren.

more…

Precies een jaar geleden schreef ik voor Looptijden.nl een column over korte rokjes. Oftewel: een oratie over hoe het me nog steeds niet gelukt was een leuke, hardlopende vrouw te vinden. Hoeveel korte rokjes en wapperende paardenstaartjes ik ook zag voorbij paraderen. Tot op de dag van vandaag is het mijn meest gelezen stuk.

De reacties op mijn – blijkbaar herkenbare – betoog bleven binnenstromen. In opmerkingen onder de column en in mijn mailbox. Het ging zelfs zo ver dat ik hier en daar ben aangehaald; of ik nog een plek wist waar veel meisjes met paardenstaarten hardlopen. Natuurlijk hoop je met zo’n onderwerp een gevoelige snaar te raken. Maar deze hoeveelheid reacties had ik niet verwacht. Nu de ‘korte rokjes’-column zijn eenjarige bestaan viert, is het tijd voor een update, een tweede deel. Er is namelijk wel iets veranderd sindsdien. more…

Lianne

Als ik tegen de wind in door Amsterdam van werk naar huis trap op mijn zwarte stadsbolide, probeer ik steevast een glimp op te vangen van de robuuste mannen in de brandweerkazerne. Ik kan er niets aan doen Van Kats. Deze mannen trekken mijn aandacht. Zelfs als ze nonchalant met hun trainingsbroek en campingslippers in de zon zitten.

Nu heb ik ooit het geluk gehad dat ik een groot deel van de Amsterdamse brandweerkazernes al eens van binnen heb gezien. Iets met een zoektocht naar de chauffeur die mijn auto ooit heeft geknuffeld, van het kastje naar de muur worden gestuurd en mijn vrouwelijke charmes in de strijd gooien. Maar dat is een lang verhaal. Nu vraag ik me af, hebben jullie mannen ook zo’n fascinatie voor een bepaalde beroepsgroep?

more…

IJsselsteinloop

De vakantie die je op het laatste moment door de neus wordt geboord. Het verjaardagscadeau dat je toch niet kreeg. Je relatie die het uitmaakt op je verjaardag. Het zijn pijnlijke situaties. En vergelijkbaar met hoe ik me onlangs voelde. Ik miste iets.

Voordat ik verder ga, leg ik graag het een en ander uit. Ik kom oorspronkelijk uit IJsselstein. Vrijwel mijn hele jeugd heb ik doorgebracht in dat kleine stadje onder de rook van Utrecht. Ik werd daar oud, sportte daar en ken er zodoende veel mensen. Kortom: een stad die voor altijd in mijn hart zit. Toen daar in 2004 een hardloopwedstrijd werd georganiseerd, besloot ik me spontaan in te schrijven. Tien en een halve kilometer rennen, zomaar uit het niets. more…

“Lap”, ginnegapte Wilbert terwijl hij pardoes door het kippengaas naar binnen viel. Het uilskuiken van het hok stond paf. Sedert het jaar prik had hij dit soort strapatsen nimmer meegemaakt.

“Mieters, sla ik daar even een flater. Verkneukelde ik me zo om naar dat geboefte te koekeloeren, stap ik per abuis op een bups korrels. Ik maak er echt een potje van”, stamelde minkukel Wilbert.

Het geteisem van het hok liet zich niet bedotten. Het gebeurde namelijk vaker: gulzige snoodaards die tijdens het sprokkelen amok kwamen maken. Die belhamels met hun malle fratsen, en dan het hele hok aan gruzelementen. Deze maffe kwibus zorgde echter voor een uniek epistel. Een akkefietje van jewelste dat bij dit stel oelewappers nog lang zou beklijven. more…