That’s it. C’est Finit. Das war es. Vanavond 23:20 Singaporese tijd vertrekt mijn vliegtuig richting de Lage Landen. Drie en een halve maand in het oosten van de globe. All alone. En nu ga ik weer terug naar de knoepertharde realiteit.Maar eerst. Wat heeft die knaap allemaal uitgespookt sinds het vorige avontuur? Nou, hang aan mijn lippen en tril van verbazing.

Ik was gebleven in de hoofdstad van Maleisie, Kuala Lumpur. Aldaar mijn vrouwelijke kant opgezocht en in de vorm van een middag ’shoppen’ (al haat ik dat woord erger dan stukjes schil van mijn ei opeten) ingevuld. Door de gunstige wisselkoers van de ringgit - ja, dat is de munteenheid hier, ze betalen niet meer met schelpen - is alles nog goedkoper dan in Singapore. Dus ja, je duikt eens de markt op in Chinatown (”dvd-movie, sir?”) voor een AC Milan shirtje. Je sjokt wat door 1 van de vele shopping malls (”massage, sir?”) en koopt drie shirts voor 9 euro bij elkaar. Of je huppelt door Little India (”eat, sir?”) op zoek naar een lekker maal om de maag te vullen. Na een paar uurtjes echter genoeg vrouwelijke kanten van mezelf ontdekt en weer gewoon ordinair met chipskruimels op je shirt een biertje gaan doen met de Michael Jackson film op de beeldbuis. more…

Wat is er nu mooier dan na een weekend ‘alaaf’ schreeuwen en in rare pakjes rondlopen dan gewoon even achter je pc te gaan zitten en te lezen over een rare kwibus die dekselse avonturen beleeft en pardoes in Kuala Lumpur is beland. En ook als je niet zo van het bier bent geweest afgelopen week, nodig ik je weer uit om achterover te gaan zitten, een zakje pelpinda’s te pakken en te lezen over mijn laatste dagen in Azie.

Maar eerst ga ik jullie nog even vertellen over Perth. Ja, lieve kijkbuiskinderen, daar zat ik tijdens het vorige verhaaltje. En heb ik zes mooie dagen beleefd. Dagen waar meneer Aart trots op zou zijn. Perth is een soort Australisch Teletubbieland. Iedereen is vrolijk, het zonnetje schijnt en men houdt van stofzuigen. Ik zat gezellig in een hostelletje in het centrum. Met op mijn kamer een Newman look-a-like (uit Seinfeld) en wat rare Japanners aan de westkust van Oz voor een rustig weekje. Hoogtepunten van de week: kneitermooi uurtje hardlopen rond de Swan River. Over een drukbezocht paadje langs het water. En met toekijkende kangoeroes. Verder een dagtrip naar Fremantle gedaan. Een soort havenstadje waar je als een echte toerist papegaaien kunt zien, boeken kunt kopen en mijmeren aan het water. Ook heb ik een vaatje klimmersbenen opgepikt en ben ik met de ferry naar Rottnest Island gegaan. Ontdekt en benoemd door Willem de Vlamingh (die onverwacht uit Nederland blijkt te komen). Er mogen geen auto’s op dat eiland, dus een MTB gehuurd en de hele dag achterstevoren op mijn fiets gezeten. Stoempen op die pedalen en af en toe om mijn moeder roepen. Maar heb wel een kilometertje of 30 gemaakt en het hele eiland omcirkeld. De overige dagen heb ik wat rondgelopen door de perfecte stad die Perth is. De koperen ploert deed zijn werk, mijn benen maakten de nodige stappen gedurende de dag en mijn fototoestel was nog net niet oververhit. Absoluut een goede keus geweest om de westcoast te bezoeken. more…

Terwijl jullie je allemaal lavenloos zuipen of irriteren aan het weer, zit ik nog steeds met mijn kont aan de andere kant van de wereld. En al duurt dat niet lang meer - in minder dan een maand vergezel ik jullie dwazen weer - ik wilde toch weer even een literair meesterwerkje neerkladden over de afgelopen weken.

Trouwens, voordat ik het vergeet: iedereen die zo enthousiast loopt te reageren op mijn stukjes, echt top! Misschien komt het voor jullie soms wat doelloos over, maar ik kan ze nu eenmaal niet allemaal persoonlijk gaan beantwoorden. Ik moet tenslotte ook tijd hebben om kangoeroes en golven te vangen. Maar elke reactie geeft me een warm gevoel van binnen. Dus ga vooral zo door. more…

Ik zit alweer bijna in mijn laatste maand. Echt zo’n maand om eens een frisse wending te geven aan mijn reis. Dus besloot ik, na het nuttigen van een Aziatisch maal, dat ik de makers van dit gerecht ook maar eens moest opzoeken in hun habitat. Als mijn vliegtuig toch al dit continent aandoet, waarom dan niet even de piloot een mes op de keel zetten en hem vriendelijk te vragen een landing voor me te maken in Singapore? Dus zo geschiedde. Kortom: op valentijnsdag 2010 (ja, de meesten van jullie zingen dan mee met Ben en de Brulapen tijdens carnaval) vlieg ik naar Singapore! Om daar eens twee weken alle smaken Tjip-tjap-tjoi te gaan uitproberen. En wellicht ook wat tempeltjes en Thaise eilandjes te bekijken.

Dit betekent wel dat ik dus nog maar iets meer dan twee weken in Queensland heb. Die ene staat in het noordoosten van Australie. Bij de vorige post liet ik jullie (hopeloos smachtend naar meer avonturen) achter in Brisbane. Matthijs (je weet wel, die jongen van de ijsjes) kroop weer achter zijn Autocad-PC om lijnen te trekken in Melbourne en ik was weer wezenloos op mezelf aangewezen in dit grote land. Eenzaam stapte ik in de bus naar Noosa. Waar mij hoge golven, lekker weer en surfchicks waren beloofd. En op de golven na was Noosa dat ook precies. Het is 1 van de laatste plaatsen waar je aan de oostkust (going up) kunt surfen, alles daarboven wordt geblokkeerd door het Great Barrier Reef. Echter, de twee dagen dat ik er spendeerde hadden de windgoden (Stormus en Orkanus) besloten een dagje vrijaf te nemen. En kon ik mijn mijn gebruinde surflichaam dus (helaas?) niet tonen aan de menigte op het strand. Daarom maar wat gaan rondlopen en hardlopen (ja, eindelijk weer. In de bloedhitte een heuvel op van 2 km. Nice) in het National Park dat pardoes naast het dorpje ligt. Vul de open gaten in de dag op met hangen op het strand, ouwehoeren in het hostel met Italiaanse zwemmers, Groningse junkies en Australische voetbalfans en je hebt een beetje een beeld van mijn tijd daar. more…

De letter B. De tweede letter van het alfabet. En de letter die de afgelopen 10 dagen veelal aan het begin stond van mijn activiteiten hier. Voor diegenen die het interesseren: hier gaan we weer!

Nadat de kater van Newyear in Sydney enigszins was verdwenen - en onze tijd in Wollongong erop zat - hadden we nog twee dingen te doen vanuit de metropool: De Blue Mountains en Manly Beach. Het weer zat echter niet geheel mee, waardoor Manly al snel letterlijk in het water viel. De Blue Mountains mochten we wel bezoeken. Na een twee uur durende treinrit naar Katoomba liepen we naar het beginpunt van de wandeling. Er werden ons megalomane toppen beloofd en magnifieke uitzichten. Helaas had meneer mist bepaald dat hij vandaag alle uitzichten ging blokkeren. En we vervolgens de hele dag nogal foggy views hadden. Toch een regenachtige wandeling gemaakt en wat mooie watervalletjes gezien. Zonder mist. more…