Het is 2010. Alweer een decennium voorbij. Tien jaar geleden vierde ik Oud en Nieuw gewoon bij papa en mama op de bank. En wachtten we tot de milenniumbug de wereld zou opblazen. Dit jaar zat ik in een druk park. Gezellig met 1,5 miljoen andere mensen ons te verdringen voor 15 minuten vuurwerk vanaf een brug. Het leven verandert. En ontwikkelt zich. Positief, negatief? Zeg het maar.

In de afgelopen weken - ik heb echt al een tijdje niet geupdate - ben ik behoorlijk rond gescrosst over het continent Australie. De  vorige keer liet ik jullie in spanning achter in Adelaide. Niet helemaal mijn stad geloof ik. Het kwam op mij over als een uit zijn voegen gegroeid dorp (en zeg nou niet dat Utrecht dat ook is) waar vrij weinig te beleven is. Met twee Zweedse gasten heb ik dan ook niet veel meer gedaan dan beetje rondgehangen op het strand, rondjes lopen door de stad en jongleren met knäckebröd. more…

Jullie zullen wel denken. Waar blijft die goochem nou met zijn bijdehante stukjes. Nou hier dus. Waar ik eerst genoeg tijd kon vinden voor het schrijven van blogs - en het me niks kostte bij Matthijs - moet ik nu improviseren in een internetcafe in Adelaide. Maargoed, sinds ik terug kwam uit Tasmanie (het voelt als de vorige eeuw inmiddels) heb ik me in Melbourne nog een paar daagjes vermaakt.

Aangezien de stad aanvoelde als een warme jas, heb ik dan ook vanaf woensdag tot en met maandagochtend wederom vertoefd in deze kosmische metropool. De belangrijkste hoogtepunten had ik inmiddels al afgevinkt, dus het was vooral een kwestie van wat minder bekende dingetjes doen en wat aan de conditie werken. Zo heb ik de hele donderdag gewijd aan hardlopen en zwemmen. Gezien de goede conditie zou ik zomaar een triathlon kunnen doen. Het weer werkte overigens ook mee (of tegen, red.) want echt warm is het niet geweest. Van een Rotterdammer op Tasmanie had ik gehoord over de gevangenis van Melbourne. En dat die wel leuk zou zijn om te bezoeken. Dus ik jatte snel de slijterij leeg en hoopte dat de Victorian Police me zou oppakken. Helaas waren ze net bezig donuts te nuttigen en moest ik dus gewoon entree betalen om wat cellen en een galg te bekijken. Grappig hoe Ned Kelly daar is opgehangen, maar tegelijkertijd Australisch grootste held is geworden. Om me toch een soort van Sam Klepper te voelen kon je een soort van tour doen waar een klein, schreeuwerig wijf (ja, dat was een wijf) je als een ware sergeant toesprak en je in de cel dumpte. Voor sommigen misschien best opwindend, voor mij slechts ergenis opwekkend. ‘ s middags ook nog even een gokje gewaagd in het casino. Waar iedereen overigens zomaar naar binnen kan waggelen. Ongeacht hoe je eruit ziet en of je bereid bent wel wat knaken op de roulette te mikken. Bijna gaan pokeren, maar ik was mijn zonnebril vergeten.

more…

Jij, als Australische, hardwerkende vrouw bent op vrijdagavond in Hobart op zoek naar je auto. Kapot van een week werken wil je eigenlijk het liefst naar huis. Het is zelfs al donker, hoe laat heb ik het eigenlijk gemaakt? Terwijl je je auto open klikt met je sleutels komen daar plots drie jonge gasten aanwandelen. Zo op het eerste gezicht reizigers die op zoek zijn naar een leuke avond. Een blonde jongen met een Scandinavisch accent vraagt of je weet waar de dichtstbijzijnde bottleshop (slijterij, red.) is. Omdat je weet dat dit een behoorlijk stuk lopen is besluit je de drie jongens er gewoon heen te brengen! “Just jump in the car guys, I’ll bring you there!”. Stomverbaasd over deze vriendelijkheid klimmen de lange slungels in het kleine autootje. Onderweg wordt je helemaal enthousiast en vraag je deze jongens de oren van de kop. Het blijkeneen Zweed, een Engelsman en een Nederlander te zijn. Alledrie in een hostel op Tasmanie in hoofdstad Hobart. Ondanks je moeheid drop je ze bij de bottleshop. En zorg je voor nog meer verbazing bij de Europeanen door gewoon op ze te wachten terwijl zij een paar biertjes halen. Om ze daarna precies voor de deur van het hostel af te zetten. Overweldigd door zoveel gastvrijheid hoor je de jongens jouw complimenteren en zeggen dat een willekeurige Nederlander, Zweed of Brit zoiets nooit zou doen. Met een goed gevoel en een glimlach rijd je op huis aan.. more…

Maandagochtend in Melbourne. Het is al bijna december. Het gaat hard, en ik ben deze (top)stad nog niet eens uit geweest. Maar ga dat dus morgen wel doen. Daarover zo meer. Maar de bestemming heeft te maken met een wild cartoonfiguur.

Deze week stond voor mij vooral in het teken van zondagochtend de 29e. Als hardloop addict is het voor mij natuurlijk een natte droom om aan de andere kant van de wereld me te kunnen meten met al die Australische helden. Al in oktober had ik me dan ook ingeschreven voor de Great Australian Run. Die zomaar pardoes in Melbourne bleek plaats vinden in de periode dat ik hier ben. Toeval? Ja. Leuk? Uiteraard. Deze wedstrijd van 15 km met start en finish op het formule 1 circuit van Albert Park begon echter wel op het belachelijke tijdstip van 8:30 op zondagochtend. En laat de avond ervoor er nu precies een feest te zijn waar we heen wilden. Een hele avond aan het water dus. Dat zat voor mij wel snor. more…

Hoe uitgekauwd het ook is: als je in Australie bent wil je kangoeroes en koala’s zien. Tot op heden had ik nog geen walibi naast me bij het stoplicht gezien. Of een koala in de lantaarnpalen van Melbourne. Vandaar dat ik - mede op aanraden van Matthijs - besloot een excursie te boeken naar Phillip Island. Dit is een eiland (goh) zo’n twee uur rijden onder Melbourne. En beloofde me een hoop natuurschoon en Australische wildebrassen.

Ik bevond me dan ook dinsdag in een busje met veelal rare creaturen uit de bamigebieden van deze globe. Er was er zelfs eentje bij die het nodig vond een mondkapje op te doen. Hopelijk deed ze dit voor mijn plezier, want volgens mij had ze gister Koe Loe Yuk op. Onder begeleiding van een olijke Ozzy (incl. rossige baard en pet) werden we gereden richting de penguins. Althans, dat is waar zo’n beetje iedereen voor leek te komen. Daarover straks meer. more…