Michel

De gemiddelde vrouw heeft 17 paar schoenen. Daarvan heeft ze er slechts drie paar regelmatig aan. Het gaat nog verder: maar liefst zestig procent draagt regelmatig schoenen die helemaal niet lekker zitten. Dit blijkt dus uit onderzoek. Echt. Voor mannen is dit totaal onbegrijpelijk. Hoe ik dat weet? Ik ben er zelf één. Al 28 jaar.

Zelf heb ik vier paar schoenen: een paar gympies. Nette zwarte. En een paar loop- en voetbalschoenen. Effectief. Praktisch. En precies genoeg. Lekker dat ze zitten joh! Nieuwe schoenen koop ik alleen als het nodig is. Zo houd ik mijn voeten gezond. Mijn saldo op peil. En heb ik ruimte over in mijn kast. Zo doen mannen dat. Slimmer dan vrouwen. Toch, Lianne?

Lianne

Mijn mond valt open. Werkelijk. Maar 17 paar schoenen? In totaal? Daar red ik het niet mee hoor. Het definitieve aantal kunstwerkjes in mijn kast – want dat zijn het - moet ik je helaas verschuldigd blijven. Schoenen maken de vrouw. Schoenen maken ons blij. Daarbij stimuleren we graag de economie. Zelfs in tijden van crisis. Overigens, mooie schoenen dragen doen we ook voor jullie! Weldoeners zijn we. more…

Opgeklopt? Dat is melk maar zelden. Melk blijft gewoon melk, zonder opsmuk. En ondanks alles.

Melk is een emulsie van vetdruppels in water. Geil. De Nederlandse koe perst wat mij betreft dagelijks een wonderproduct uit haar glibberige uiers. Prachtig, hoe boeren met grote kolenhanden plaats nemen op die kruk met slechts één poot. Vaak nog voordat de zon zijn kruin goed en wel boven de horizon heeft uitgestoken, vouwt de boer zijn knoestige klauwen om die viertepelige hangers. Als een ware sexgod beroert hij sensueel de borsten van de zwartwitgevlekte dame. Zijn modderige vingertoppen bewegen met een dodelijke precisie naar de tepels. Een masserende beweging resulteert in een explosie van magisch wit vloeistof. Het kletterende geluid in de emmer geeft een lichte opwinding: dit is het. more…

Mijn hart bonst in mijn keel. Plots zijn daar de zenuwen. De uit de hand gelopen grap is ineens serieus. Als ik de deur van de het café open doe, besef ik het me: er zitten zesentwintig vrouwen. Onder meer voor mij. En ze zullen me allemaal beoordelen met een keiharde ja of nee. Drie minuten terug gebracht tot één woord. Jawel, ik ben op een speeddate.

Het onderwerp sluimerde al enige tijd rond tijdens feestjes. Samen met een vriend realiseren we het ons maar al te goed: we zijn bijna dertig, ontvangen maandelijks loon en hebben een dak boven ons hoofd. Alleen die vrouw hè? Onder het genot van een biertje leek er eigenlijk maar één oplossing: daten met die handel, het liefst zoveel en snel mogelijk. En dus schreven we ons in voor een avond daten in Utrecht. Maar dan snel.

more…

Het stond al een tijd op mijn verlanglijstje: het bijwonen van een echte voetbalwedstrijd in de Engelse Premier League. Voor echte strijd. Het beleven van pure sportemotie. En dat allemaal in de meest prachtige stadions ter wereld. Dus toen de kans zich voordeed om naar Borussia Dortmund tegen Hamburger SV zich voordeed hapte ik direct toe. Of wacht, is dat Duitsland? Schade.

Via reisorganisatie Gebo boekten we (mijzelf en negen andere knappe koppen) een tripje naar Dortmund. De stad van, ja van wat eigenlijk? Braadworst, vrouwen in dirndljurken en bier? Of is dat München? Nou goed, vrijdagmiddag stonden we uitgewaaid en braaf te wachten op de bus die ons naar de wedstrijd in het legendarische Westfalen Stadion zou brengen. Om ons heen vooral veel snorren en kale hoofden. Het definitieve einde van de illusie dat blonde vrouwen in strakke jurkjes van Duits voetbal houden.

Duitsland? Dat is een uurtje of twee rijden. Toen de bus rond 15.00 in de middag vertrok voor de wedstrijd van 20.30, voelden we ons dan ook prima op ons gemak. We zouden nog voldoende tijd hebben om rustig de sfeer te proeven van de bruisende stad. Hier en daar wat liedjes kunnen zingen met fanatieke sjaaldragers. En onder het genot van een broodje braadworst de Duitse vrouwen kunnen beoordelen. Althans, dat dachten we.

more…

“Hoeveelste ben ik?” Al rennend in de tuin van het VUmc-ziekenhuis in Amsterdam vraag ik het een vriendelijke vrijwilligster die aan de kant van de weg staat. De vraag komt niet zomaar uit het niets; het gaat goed. Dan zegt de wat grijzende vrouw, voor de gelegenheid gehuld in een geel hesje: “je bent eerste!”

Het is de tweede keer dat ik mee doe aan de gebouwenloop: twee rondjes van vijf kilometer door, over, onder en op het Amsterdamse hospitaal. Nu ben nooit een brekebeen geweest en kennen ze me ook bij de spoedeisende hulp niet. Toch kwam ik vroeger wel eens in het ziekenhuis. Voor vader, opa of ander familielid. Ik hield er niet zo van. Het liefst wilde ik door de gangen rennen. Maar ja, het mocht niet van mama. En ik kon zomaar achter een infuus blijven hangen.

Mijn dromen ging verder dan stoeien in lange gangen. Ik hield ook van winnen. De beste zijn van je vriendjes. Tijdens voetballen, gymles en knikkeren. Maar ook thuis in een potje Monopoly of dammen. In een hardloopwedstrijd is het in zeven jaar echter nog niet gelukt.

Ik schrik een beetje van de uitspraak van de vrouw. Betekent dit nu dat ik echt op de eerste plaats ren? De eerste vijf kilometer zag ik nog voldoende snelle mannen om me heen. Deze staken na de eerste ronde allemaal richting de finish, ik mocht nog een rondje. En toen liep ik dus opeens alleen. De vrouw die wel wat op mijn oma lijkt zegt het toch echt. Ik besluit mijn gedachten aan de kant te zetten en gewoon te doen waar ik goed in ben: afzien.

more…