Kwijnend in zelfmedelijden en met de M&M-kruimels op je borst. Kijkend naar een vergeten film met Mel Gibson. Is dat dan wat je wilt? Is dat wat je verdient? Ze zouden je zonder eten naar bed moeten sturen. De verwarming uit, zelfs al is het midden in de winter. En de hele nacht die vier medewerkers van de Plus-reclame naast je bed. Schreeuwend en toeterend in je oren.

Omdat ik afspraken met mezelf graag nakom – zelfs als mijn vingers eraf vriezen. Omdat ik harder ben dan een aambeeld. En ik nooit (of zelden, red.) M&M’s in huis haal. Daarom, vijf dingen die het hardlopen mooi maken. Van die kleine dingetjes die je doen beseffen waar je het voor doet. Kortom: die zorgen voor wat korrels peper in je reet. Ook op avonden dat ‘What women want’ op SBS6 is.

1. Haal fietsers in alsof het niets is
Of eigenlijk, de verbaasde blik van een braaf trappende Gazelle-bestuurder als je hem in glorieuze looppas voorbij komt razen. Dat je plots centimeters achter een bagagerek rent. En dan: hoppa, er voorbij. Een kwestie van even aanzetten, stoïcijns voor je uit blijven kijken en je passen net even iets langer maken. Vooral niet laten blijken dat je benen voelen als over de datum zijnde Punica-flessen. Dit is voor jou een normaal tempo. Als je dan weer langzaam naar rechts manoeuvreert, kijk je even over je rug. Recht in het gezicht van die boodschappenmevrouw. Onbetaalbaar.

2. Zie het echte Nederland
Laten we eerlijk zijn: Nederland is niet overal even natuurrijk. Als hardlopers je vertellen over wat ze tijdens het lopen zien – ‘die kudde buffels en de Oost-Swahiliaanse beuk’ - bedoelen ze natuurlijk garagebedrijf Schouten (‘voor al uw occasions en nieuwe modellen’) en de massa’s kantorenflats (‘vooral die met die deuren’). En dat is ook prima. Geen idee hebben welke kant je op moet. Gewoon, blind industrieterrein ‘De blauwe knoop’ oprennen. En zien waar je uitkomt. Je zult zien: je leert ons land pas echt kennen als je hardloopt. En dat is ook wel weer mooi.

3. De speaker bij hardloopwedstrijden
‘Ja mensen, Piet Veenakker uit Barneveld is ook gearriveerd. En daar komt Ria Brokhuis uit Den Dolder. Kom op, Ria. Oh oh, kijk daar perst ze er nog een ferme sprint uit hoor, ja ja. Mensen, even applaus voor Ria. Uit Den Dolder. Ze finisht hier net onder de twee uur. Daar net achter is, jawel eeh, Udo van den Braamberge. Ook gearriveerd. Ja, dit zijn echte toppers hoor mensen. Ze verdienen stuk voor stuk een applaus. Kom op he! Het is nog een klein stukje, ook voor nummer 82593. Dat is…even kijken…..’

4. Het plastic tasje na afloop
Man oh man, wat ben ik toch altijd nieuwsgierig wat voor geschenken er nu weer in die witte tas van wonderen zit. In de laatste kilometers van mijn race begint het langzaam te kriebelen. Nog even doorzetten en dan mag ik weer. Zodra ik de finishlijn ben gepasseerd, kijk ik om me heen. Vergeet de vermoeidheid. Mijn eindtijd interesseert nog minder. Waar zijn die tasjes? Hebben. Nu. Ik steek een van mijn grijpgrage handjes uit. Het uitdeelmeisje legt het handvat netjes om mijn vingers. Een rilling door mijn hele lijf als ik hem openmaak. Wat een verrassing.

5. Je joggingbroek
En als je dan thuis komt en het warme water uit de douchekop op je haren is neergekletterd als nooit tevoren. Dan mag het eindelijk. Ongegeneerd. Als een slappe zak op de bank neerploffen. In je joggingbroek. Wat mij betreft het lekkerst zittende stuk stof dat je benen kan beroeren. Een sensatie na het hardlopen. Omdat het dan mag, helemaal legaal. Met of zonder M&M’s in je hand.

Deze column verschijnt ook op www.looptijden.nl, de grootste hardloopcommunity van Nederland. Ik ben daar columnist.

Precies een jaar geleden schreef ik voor Looptijden.nl een column over korte rokjes. Oftewel: een oratie over hoe het me nog steeds niet gelukt was een leuke, hardlopende vrouw te vinden. Hoeveel korte rokjes en wapperende paardenstaartjes ik ook zag voorbij paraderen. Tot op de dag van vandaag is het mijn meest gelezen stuk.

De reacties op mijn – blijkbaar herkenbare – betoog bleven binnenstromen. In opmerkingen onder de column en in mijn mailbox. Het ging zelfs zo ver dat ik hier en daar ben aangehaald; of ik nog een plek wist waar veel meisjes met paardenstaarten hardlopen. Natuurlijk hoop je met zo’n onderwerp een gevoelige snaar te raken. Maar deze hoeveelheid reacties had ik niet verwacht. Nu de ‘korte rokjes’-column zijn eenjarige bestaan viert, is het tijd voor een update, een tweede deel. Er is namelijk wel iets veranderd sindsdien.

Snelle verandering
Ik loop nog steeds hard. Meisjes met korte rokjes ook. Ik zie ze tijdens wedstrijden, een rondje in het bos of langs overvolle terrassen. Ik kan er tot op de dag van vandaag van genieten. Maar van binnen kriebelt het minder. Voel ik de zenuwen van een onhandige benadering niet meer. Hoe dat komt? Ik heb mijn eigen meisje. Soms draagt ze een kort rokje. En ja, ze loopt ook hard. Hoezee!

Het is allemaal vrij snel gegaan. Enkele maanden na de column leerde ik haar kennen. Op een moment dat ik het niet verwachtte. Er geen rekening mee hield. En ik vooral ook niet aan het hardlopen was. Het klikte. Ook al liep ze nauwelijks hard.

Het voelt goed om nu iemand aan mijn zijde te hebben. Kort rokje of niet, ze gaat mee naar wedstrijden om me aan te moedigen. Ik heb haar zelfs geïnspireerd het hardlopen weer op te pakken. Trots ben ik dan ook als ze hier en daar een wedstrijdje meeloopt. En zeker niet onverdienstelijk. Zou dat door mij komen?

Rust
Ik loop nu mijn rondjes rustiger dan ooit. En dan doel ik niet op mijn tempo. De ene na de andere paardenstaart wappert voorbij. Een paar goed gevormde billen rent recht voor me. Een lieve glimlach aan de overkant van de weg. Zelfverzekerd zeg ik gedag. Maak ik een praatje als ik wil. Zonder verwachtingen, zonder zenuwen. Ik voel me goed.

Wat jullie hier aan hebben? Dat weet ik niet precies. Wel kan ik jullie iets op het hart drukken. Dus ben jij een hardlopende vrijgezel, prima. Wees blij met dit vrije leven. Je hebt tijd over om hard te lopen. Ken je echter wel die onrust? Dan is het heel eenvoudig: blijf gewoon doen waar je goed in bent. Of dat nu hardlopen om de ereplaatsen is of gewoon een beetje joggen door het bos. Denk vooral niet te veel na en twijfel niet aan jezelf. Geniet gewoon van al het moois dat je ziet. Of dat nu de natuur is of een kort rokje. Dan komt het allemaal goed. Zelfs bij mij.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

Deze column verschijnt ook op Looptijden.nl, de grootste hardloopcommunity van Nederland. Ik ben hier vaste columnist.

Lianne

Als ik tegen de wind in door Amsterdam van werk naar huis trap op mijn zwarte stadsbolide, probeer ik steevast een glimp op te vangen van de robuuste mannen in de brandweerkazerne. Ik kan er niets aan doen Van Kats. Deze mannen trekken mijn aandacht. Zelfs als ze nonchalant met hun trainingsbroek en campingslippers in de zon zitten.

Nu heb ik ooit het geluk gehad dat ik een groot deel van de Amsterdamse brandweerkazernes al eens van binnen heb gezien. Iets met een zoektocht naar de chauffeur die mijn auto ooit heeft geknuffeld, van het kastje naar de muur worden gestuurd en mijn vrouwelijke charmes in de strijd gooien. Maar dat is een lang verhaal. Nu vraag ik me af, hebben jullie mannen ook zo’n fascinatie voor een bepaalde beroepsgroep?

Michel

Verpleegsters, stewardessen, leraressen; het zijn de antwoorden die je van een man verwacht. Menig kerel droomt van hun strakke jurkjes met een net iets te diep decolleté. Hoe deze blondines ons verzorgen en onderwijzen. Verwennen en beminnen. Prachtig, al die vrouwen. Die dromen zijn dan ook best fijn. Af en toe.

Maar toch, de realiteit bewijst maar al te vaak dat het slechts bij dromen blijft. Stewardessen dragen mantelpakken tot aan hun nek. In het ziekenhuis zie ik meer lange jassen dan me lief is. En in de les hield ik mijn concentratie eenvoudig bij de stof. Kortom: ik heb geleerd om vooral nuchter te blijven. En niet te veel te dromen. Het valt met die beroepen toch altijd tegen.

Ik bedoel, Lianne: heb jij echt wel eens zo’n brandweerman gezien? Je weet wel, zo eentje die jou met een ontbloot bovenlijf komt redden uit een penibele situatie? Nee toch? Of…?

Lianne

Ik schrik direct wakker uit mijn dagdroom door deze brute woorden. Wat ben je toch een spelbreker. Maar, eerlijk is eerlijk: je hebt een punt. De gemiddelde brandweerman is zo fantastisch niet. De goedgekaakte mannen met ontblote bovenlijven vol glimmende zweetpareltjes zijn ver te zoeken. Laatst nog was ik diep teleurgesteld toen ik op een festival verrast werd met een groep zeer onaantrekkelijke brandweermannen. Ze bestaan en wellicht is dit de keiharde realiteit.

Hoewel ik normaal steevast met beide voetjes op de grond sta, heb ik een zwak voor alles wat ge-uniformd is. Oké, bijna alles. Ik word niet wild van politieagenten, maar dat terzijde. Het is dat uniform. Dat uniform dat niet alleen in onze dromen, maar ook in real life woest aantrekkelijk is. Mannelijk vooral. Het dwingt verlangen af. Daarom heb ik toch met jullie mannen te doen. Hierbij wens ik dan ook speciaal voor jullie dat al die verpleegsters, stewardessen en leraressen in ieder geval een keer per jaar ‘gepornoficeerd’ door het leven gaan. Misschien moet dit een nationale feestdag worden. Idee?

Michel

Misschien ben ik dan een spelbreker, ik ben wel realistisch. Dat moet de man in mij zijn; nuchter en ongevoelig voor dergelijke sprookjesberoepen. Verpleegsters maken mensen beter. Stewardessen voorzien ons van een voedzame maaltijd. En leraressen leren ons alles over het leven. Dat is hun functie, dat is hun taak. Niks geen romantisch gedoe dus. En dat is zoals het hoort vind ik. Of niet?

De liefhebbende man in mij denkt nog eens na. Ergens knaagt er iets. Ik moet toegeven, dat realisme wat ik hier tentoonspreid is wel wat saai. Want ook mannen zoals ik dromen namelijk graag, al uiten we dat misschien niet zo snel. Laat staan dat we het opschrijven. Wat dat betreft vind ik jouw idee van een feestdag zo slecht nog niet. Eén dag in het jaar om dromen waar te maken. Eén dag waarop ik - en alle mannen met mij - dat brandweeruniform gewoon aantrekken. Als jij dan met je ’sexy nurse’-pakje de vrouwen overtuigt, voorzie ik een dag in het teken van de zwijmelplicht. De zweetdruppeltjes en decolletés dromen we er dan zelf wel bij.

Wegens succes geprolongeerd: een blogduel tussen een kritische man en een charmante dame. Met wederom Lianne van Vliet in de rol van vrouw en ikzelf speel de man. We betwisten elkander over de onze verschillende visies over het alledaagse leven. Met een vlotte pen, een kritische blik en een gezonde dosis humor. Wij vinden het leuk om te maken. Hopelijk jullie om te lezen. Laat het ons weten!

IJsselsteinloop

De vakantie die je op het laatste moment door de neus wordt geboord. Het verjaardagscadeau dat je toch niet kreeg. Je relatie die het uitmaakt op je verjaardag. Het zijn pijnlijke situaties. En vergelijkbaar met hoe ik me onlangs voelde. Ik miste iets.

Voordat ik verder ga, leg ik graag het een en ander uit. Ik kom oorspronkelijk uit IJsselstein. Vrijwel mijn hele jeugd heb ik doorgebracht in dat kleine stadje onder de rook van Utrecht. Ik werd daar oud, sportte daar en ken er zodoende veel mensen. Kortom: een stad die voor altijd in mijn hart zit. Toen daar in 2004 een hardloopwedstrijd werd georganiseerd, besloot ik me spontaan in te schrijven. Tien en een halve kilometer rennen, zomaar uit het niets.

Mijn eigen prestatie verbaasde me. Zonder bovenmatig veel training kwam ik binnen in 45:52. Nou had ik er nog niet heel veel kaas van gegeten, maar mensen in mijn omgeving vertelden dat dit best aardig was. Belangrijker nog: ik vond het leuk om te doen. Dat smaakte naar meer. Je zou het de start van mijn hardlopende leven kunnen noemen.

Mijn persoonlijke WK

Zo deed ik in de jaren erna altijd mee met de IJsselsteinloop. Het was mijn richtpunt, mijn belangrijkste optreden, mijn WK voetbal. Ook naarmate ik meer ging hardlopen en ik het hele land doorreisde, bleef mijn oude loopje belangrijk. Daar wilde ik vlammen en persoonlijke records verbreken. Dat lukte ook aardig. In 2010 liep ik rond de 39 minuten op de tien kilometer. Mijn plan was dan om mijn tijden nog vele jaren in IJsselstein te blijven verbeteren. Tot daar 2011 was.

Ziek. Zwak. Misselijk. Ik voelde me de hele week al niet fit. Of ik mee ging doen? Dat stelde ik uit tot de ochtend van de wedstrijd. Woelen, twijfelen en toch besluiten: ik ging er met geen mogelijkheid een goede tien uitpersen vandaag. En zo stond ik deze editie langs de kant mijn IJsselsteinse vriendjes aan te moedigen. Geen wedstrijd, geen record, geen kans op meer.

De beste editie in jaren

“He Michel, moet jij niet lopen?” De vraag aanhoren vond ik al niet fijn. Het beantwoorden nog erger. Nee dus. Het doet pijn als ik al die blije gezichten zie na de finish. Het ene na het andere persoonlijke record wordt gebroken. ‘Ja, het is echt lekker loopweer zeg. Dit is de beste editie in jaren!’

En ik? Ik miste het. Voor het eerst in mijn leven had ik heimwee.

Deze column verschijnt ook op Looptijden.nl, de grootste hardloopcommunity van Nederland. Ik ben hier vaste columnist.

“Mieters, sla ik daar even een flater. Verkneukelde ik me zo om naar dat geboefte te koekeloeren, stap ik per abuis op een bups korrels. Ik maak er echt een potje van”, stamelde minkukel Wilbert.

Het geteisem van het hok liet zich niet bedotten. Het gebeurde namelijk vaker: gulzige snoodaards die tijdens het sprokkelen amok kwamen maken. Die belhamels met hun malle fratsen, en dan het hele hok aan gruzelementen. Deze maffe kwibus zorgde echter voor een uniek epistel. Een akkefietje van jewelste dat bij dit stel oelewappers nog lang zou beklijven.

Wilbert was namelijk een echte schobbejak. Jarenlang verkwanselde hij zijn leven met divers geneuzel van likmevestje. Onverdroten en quasi-krankjorem maakte hij - overal waar hij dwarrelde - bombarie. En vooral stampij.

Edoch, deze avond was hij obstinaat. De doerak bekokstoofde een picobello plan. Door de blubber kruipen, luistervinken bij het kippenhok en dan - als malle eppie - gulzig de kippen epibreren.

Maar goeie grutjes. Wilbert was bekant bij het inferno aangekomen, of de hele mikmak gaf hem van jetje. Die vlerk van een haan deed als eerste een duit in het zakje: “zeg scharminkel, neem een ander in het ootje!” Terwijl hij dit raaskalde, ravotte hij wat met zijn tampeloeres in de gezapige mest. Wilbert schrok zich het apelazarus. Dat is wis en waarachtig geen lariekoek.

Zijn plan was een ware farce geworden. Dat vermaledijde kippenschorem zette hem hier klem. Als een gulzige horzel plempte hij op de grond. En dat is best frappant, gezien zijn gelijkenis met een in duigen gevallen gnoom. “Sapperloot”, dacht hij, “hier snap ik geen sikkepit van. Dat ik nu in dit soort rompslomp moet belanden.”

De kippen haalden hem stringent door de mangel. Niks geen donderstenen, die stoethaspel moest in de lappenmand! Maar verhip, die bakvissen stonden perplex. Daar was plotsklaps enigerlij snuiter met een prent op zak. Hij was voor een grijpstuiver ingehuurd door meneertje koekepeertje. Een vlerk die hier geen snars van moest hebben.

Sapristie en parbleu, Wilbert hoefde niet te heuen. Vermits er nog een kniesoor was die op hem lette, was hij gered. Jottem.

Dit verhaal komt voort uit een lijst van honderd ‘malle’ woorden. Deze is in enkele maanden tot stand gekomen tijdens mijn werk als tekstschrijver bij LVTPR. Eenmaal de honderd bereikt, is dit verhaal eruit gekomen. Dus.

Enkele weken eerder besloot ik het te doen: inschrijven voor een baanwedstrijd. Ergens kriebelde het al een tijdje. Toch altijd die twijfel. Mijn trainer gaf me het laatste zetje toen hij mij op de kortere snelheidsoefeningen met de besten mee zag gaan: “Michel, is dat baanwerk niet iets voor jou?”

Amersfoort ging het worden, mijn debuut. De lokale atletiekvereniging organiseerde een serie van vijf wedstrijden. Afstanden variërend van 800 tot 5.000 meter. Voor mij begon het met een 3.000. Kortom: zeven en een halve ronde van 400 meter. Bij het inschrijven diende ik een eindtijd in te vullen. Mijn inschatting: niet te snel, maar vooral niet te langzaam. Op basis van mijn trainingen vulde ik 10:30 in. Realistisch en bescheiden. Dacht ik.

Knal
Dan is het zover. Mijn serie staat op het punt van beginnen. De speaker lepelt alle namen voor het publiek op: “met nummer 117 is Michel van Kats”. Ik voel de spanning in de beentjes, huppel wat op en neer en bekijk mijn concurrentie. Dit zijn snelle mannen, dat zie ik direct. Is het niet aan hun korte broekjes, dan wel aan de strakke gezichten. De starter zegt dat we naar onze plaats mogen. Iedereen staat klaar zoals tv-atleten dat doen; licht voorover gebogen en hand aan het horloge. Ik doe braaf mee. Dan opeens klinkt een knal. We zijn weg.

We duiken direct een bocht in. Geduw en getrek in de eerste vijftig meter, help. Ik besluit lekker achter in de grote groep te gaan lopen. Om te kijken wat voor tempo dit is. De eerste volle ronde gaat in 1:20. Prima, precies zoals ik wilde. Mijn trainer staat langs de kant en schreeuwt wat naar me. Ik versta hem nauwelijks, vang alleen op dat hij mijn naam verkeerd uitspreekt. Zo lastig is hij toch niet?

Stuiteren
Er zit een soepele tred in. De benen voelen goed en ik kan zelfs iets opschuiven in de groep. Elke ronde vang ik krachttermen van de trainer op. Nu hoor ik het wel: ik mag de groep niet laten gaan. Aansluiten. Moet geconcentreerd blijven. Doorzetten. En blijven stuiteren. Wat dat ook betekent.

De eerste kilometer gaat in 3:21. Rekenen kan ik niet. Laat staan tijdens een wedstrijd. Mijn gevoel zegt me dat ik snel ben. De koploper heb ik nog steeds in zicht, inhalen doe ik hem echter niet. Het maakt me niet uit. Ik loop stug door. Bij start/finish staat veel publiek. Ze joelen en moedigen zo hard aan dat mijn oren piepen. Ik vang namen op: Juri, Peter, Henk. Mijn naam hoor ik niet.

Finish
Dan breken de laatste twee ronden aan, althans dat vermoed ik. De klap komt ineens hard. Mijn hersenactiviteit reduceert zich tot vrijwel nul. Mijn bovenbenen voelen als lood, de longen op ontploffen. Er staat een man met een bel te rinkelen bij de finish. Even denk ik dat hij een rondje voor de hele zaak gaat geven. Dan besef ik me dat het de laatste ronde is. Au.

Mijn trainer staat in de laatste 200 meter: ‘En nu sprinten!’ Ik verklaar hem voor gek. Sprinten? Weet je wel hoe ik me voel? De laatste bocht lijkt het alsof twintig dwergen aan mijn been staan te trekken. Toch haal ik nog iemand in. Een uiterste krachtinspanning, een gil en een schuddend bovenlichaam komen op de streep af. Finish. Nog net voordat ik op de grond val, kijk ik op mijn horloge: 10:11. Ik heb het gered. Baanbrekend.

Deze column verschijnt ook op Looptijden.nl, de grootste hardloopcommunity van Nederland. Ik ben hier vaste columnist.

De gemiddelde vrouw heeft 17 paar schoenen. Daarvan heeft ze er slechts drie paar regelmatig aan. Het gaat nog verder: maar liefst zestig procent draagt regelmatig schoenen die helemaal niet lekker zitten. Dit blijkt dus uit onderzoek. Echt. Voor mannen is dit totaal onbegrijpelijk. Hoe ik dat weet? Ik ben er zelf één. Al 28 jaar.

Zelf heb ik vier paar schoenen: een paar gympies. Nette zwarte. En een paar loop- en voetbalschoenen. Effectief. Praktisch. En precies genoeg. Lekker dat ze zitten joh! Nieuwe schoenen koop ik alleen als het nodig is. Zo houd ik mijn voeten gezond. Mijn saldo op peil. En heb ik ruimte over in mijn kast. Zo doen mannen dat. Slimmer dan vrouwen. Toch, Lianne?

Lianne

Mijn mond valt open. Werkelijk. Maar 17 paar schoenen? In totaal? Daar red ik het niet mee hoor. Het definitieve aantal kunstwerkjes in mijn kast – want dat zijn het - moet ik je helaas verschuldigd blijven. Schoenen maken de vrouw. Schoenen maken ons blij. Daarbij stimuleren we graag de economie. Zelfs in tijden van crisis. Overigens, mooie schoenen dragen doen we ook voor jullie! Weldoeners zijn we.

Fijn dat jouw stappers zo lekker zitten trouwens. Toegeven, daar zijn jullie slimmer in. Ook je kastruimteargument is overtuigend (lieve heer, mag ik extra ruimte?). Maar… hoe leef je met maar vier paar schoenen waarvan twee om mee te sporten? Mannen, wanneer dringt het door? Nette zwarte schoenen kunnen echt niet onder elke outfit!

Michel

Laat ik beginnen met te zeggen dat wij jullie schoenenobsessie ook waarderen. We kijken nu eenmaal graag naar mooie vrouwen. Een paar puike stappers horen daar bij. Net als een vrolijke glimlach. Dan hoor je ons niet klagen over een weekend zonder creditcard. Of net iets te lang te moeten doorlopen op zwarte schoenen onder een broek die niet matcht.

We zijn echter ook realistisch. Ook wij spenderen niet al ons geld nuttig. Zo ben ik zelf nauwelijks in staat een boekenwinkel te verlaten zonder met minimaal één exemplaar naar buiten te komen. Bezoek ik concerten van artiesten die ik eigenlijk alleen van naam ken. Of geef ik zo meer dan honderd euro uit om 90 minuten in een koud voetbalstadion te staren naar een rollende bal. Maar ach, het zijn voor ons juist die kleine geneugten des levens. Die maken het ons waard. Ook al vergeten we daardoor soms onze weldoeners van vrouwen. Met hun volle kasten.

Lianne

Ik ben blij dat ik bovenstaande punten niet zelf aan hoefde te stippen. Straks had je nog gedacht dat ik alleen maar in stereotypes zou denken. Wat natuurlijk geheel onterecht is. Uit deze discussie blijkt maar weer: hoe verschillend we ook zijn, aan zelfkennis heeft het ons beiden nog niet ontbroken.

Oh en Michel…een weekend zonder creditcard? Dat heb ik een man nou nog nooit zo horen zeggen. Wanneer mag ik met dat stukje plastic geluk op pad? Jij redt het immers toch wel met je fijne zwarte schoenen.

———————————————————————————————————–

Een blogduel? Jawel. Mijn eerste gezamenlijke tekst op deze prachtige site. Van mijzelf, maar ook van Lianne van Vliet. Lianne is digital PR consultant en heeft net als ik een eigen blog. En een vlotte pen. Een ideaal duo dus. En het grappige is: we hebben elkaar nog nooit gezien! Dit initiatief komt allemaal uit Twitter. Daar uitte ik mijn ongenoegen over mijn te laat ingestuurde column voor de wedstrijd van Nieuw Revu en Grolsch. Lianne is een Twitter-vriendinnetje, herkende zich, en zie daar: dit is onze revanche. Dus wat vinden jullie ervan? Is het voor herhaling vatbaar of moeten we snel weer in ons Twitter-hol kruipen? Let us know!

Melk is een emulsie van vetdruppels in water. Geil. De Nederlandse koe perst wat mij betreft dagelijks een wonderproduct uit haar glibberige uiers. Prachtig, hoe boeren met grote kolenhanden plaats nemen op die kruk met slechts één poot. Vaak nog voordat de zon zijn kruin goed en wel boven de horizon heeft uitgestoken, vouwt de boer zijn knoestige klauwen om die viertepelige hangers. Als een ware sexgod beroert hij sensueel de borsten van de zwartwitgevlekte dame. Zijn modderige vingertoppen bewegen met een dodelijke precisie naar de tepels. Een masserende beweging resulteert in een explosie van magisch wit vloeistof. Het kletterende geluid in de emmer geeft een lichte opwinding: dit is het.

Met het succes van de melk, kwamen ook de tegenstanders. Allereerst de machines. Zij deden verwoede pogingen de melk van zijn voetstuk te werpen. Harde, zuigende pompen die de uiers maximaal stimuleerden. Nogal effectbejag, wat mij betreft. En kijk, de druk om zich aan te passen was er natuurlijk wel. Zo vocht de boerenvakbond voor de rechten van de eenpotige kruk. En ook de stichting voor incontinentie-uiers had een potje in de melk te brokkelen. Allemaal uit op eigen gewin. De melk zelf? Die hield zijn poot stijf. Hoe snel de zuignappen ook werkten, de melk gaf geen krimp. Die standvastigheid is dus precies wat ik zo waardeer.

Toen ook de grote corporaties lucht kregen van het witte koeiengoud, zagen ze dollartekens. Links en rechts sloten ze wurgcontracten af met de melk. Ondertekenen, dat deed de melk met een koeienpoot. De megalomane bedrijven gaven de melk steeds een ander huis : fles, pak of jerrycan. Maakte hem niets uit, de melk voelde zich nog steeds heerlijk lekker koevocht.

Jaren gingen voorbij. Met het succes kwamen ook de imitaties. Ik noem een chocolademelk, melk met smaak en zelfs de afgrijselijke substantie melkpoeder. Melk liet zich echter wederom niet uit het veld slaan. Zoals het een ware Hollander betaamt.

Waar de liefde voor melk vandaan komt? Het is mijn stabiele en betrouwbare liefde, waarop ik altijd kan terugvallen. Het leven is gehaast en snel. Melk niet. Het is er altijd voor me, al sinds de borstvoeding. Weer of geen weer, klotedag of niet; er staat koude melk in mijn koelkast. Voor die eenzame momenten in de morgen. Of eigenwijs in de nacht. Nooit zal ik je verlaten, o lief koud vocht dat als een zacht beekje door mijn keel glijdt. Je bent heerlijk. En zo lekker eigenwijs.

Dit stuk schreef ik voor de columnwedstrijd van Grolsch en de Nieuwe Revu. Thema: eigenzinnigheid. Ik was te laat met inleveren en zal dus (vooralsnog) niet de nieuwe columnist van de Revu worden. Helaas.

Het onderwerp sluimerde al enige tijd rond tijdens feestjes. Samen met een vriend realiseren we het ons maar al te goed: we zijn bijna dertig, ontvangen maandelijks loon en hebben een dak boven ons hoofd. Alleen die vrouw hè? Onder het genot van een biertje leek er eigenlijk maar één oplossing: daten met die handel, het liefst zoveel en snel mogelijk. En dus schreven we ons in voor een avond daten in Utrecht. Maar dan snel.

Ik hang mijn jas op en kijk om me heen. Heel gek, maar het eerste dat ik zie is de sfeervolle kamer. Een hoog plafond met kroonluchters, grote ramen en nette mensen achter een marmeren bar. Samen met de meegekomen vriend besluiten we dat diezelfde bar ons eerste doel is. Twee biertjes graag, proost. Zo nonchalant mogelijk kijken we om ons heen. Onze verwachting vooraf: oudere dames, de zogenaamde ‘klepperende eierstokken’. Onze verbazing is dan ook groot als we toch diverse leuke mensen ontwaren. Fijn, laten we beginnen.

Zesentwintig vrouwen

Er gaat een vrouw in een zwart mantelpak op een stoel staan. Ze legt de routine van de avond uit. We krijgen allemaal een kaart met daarop de namen van al je dates. Zesentwintig, er zijn avonden dat ik er minder heb. De vrouwen nemen voor de rest van de avond plaats aan een eigen tafeltje. Wij mannen schuiven elke drie minuten door en beoordelen direct daarna met een kruisje bij ‘ja’ of ‘nee’ op je eigen kaart. Leuk. Echter, de vrouwen doen hetzelfde. En dat maak je toch niet zo snel mee op een reguliere zaterdagavond.

Ik begin bij vrouw nummer vijf. Ik geef een hand en zeg misschien wel het meest voor de hand liggende: “Hoi, ik ben Michel”. Nerveus praten we ons eigenlijk relatief eenvoudig door de drie minuten heen. Waar we het over hebben gehad? Ik durf het niet te zeggen. Het was eigenlijk wel leuk. Mede door haar vriendelijke glimlach besluit ik direct een ‘ja’ neer te zetten. Nog voordat ik het kan verwerken, zit ik alweer bij de volgende dame: “Hoi, ik ben Michel”.

Ja of nee

De avond vordert snel. Heel snel. Binnen drie uur krijg ik een keur aan vrouwen voorgeschoteld. Van 34-jarige, enigszins wanhopige kroegbewoners tot verwende hockeymeisjes. Maar ook een luisterende psychologe en een carrièregerichte sales-dame komen aan me voorbij. We hebben het onder meer over achterkleppen van auto’s, sneeuwhoogtes in Tsjechië, bier drinken in Nieuwegein en het verschil tussen klapstoelen en sofa’s. En eigenlijk zijn dat prima onderwerpen voor deze avond.

Moe en voldaan

Na een dame of twintig ben ik gesloopt. Mijn hoofd tolt. Mijn zinnen worden onsamenhangender. Mijn ogen zien dubbel. Ik weet nauwelijks nog of ik ‘ja’ of ‘nee’ in moet vullen. En waarom zit er eigenlijk geen ‘misschien’ op mijn kaart? Als ik alle zesentwintig dames heb gesproken, ontwaar ik vijfmaal een ‘ja’. Vijf vrouwen zou ik nog wel eens willen spreken. Blijkbaar. Het meisje dat ik als eerste sprak is er ook. We drinken samen een biertje. Nu onthoud ik ons gesprek wel.

Als ik mijn kaart inlever bij de vrouw in het mantelpak, voel ik berusting. Een grap, dat was het idee. De organisatie stuurt me de volgende dag een e-mail met de resultaten. Opeens is het geen grap meer.

1. De ‘ik gebruik meer #hashtags dan gewone letters’-Twitteraar

Heeft moeite om zich uit te drukken in normaal Nederlands. Tracht met hashtags beweringen te relativeren of omver te werpen. Lange hashtags zonder spaties zijn eerder regel dan uitzondering. Te herkennen aan berichten als: ‘Wat een chagrijnige doos achter de kassa. #zoekeenechtebaanjohmuts #boodschappenmoetjedoen #toflevenhebik’. De echte hashtagger plaatst geregeld meerdere tags per bericht. Het summum? Een tweet die geheel uit hashtags bestaat.

2. De verkapte ‘kijk mij het even druk hebben’-Twitteraar

Gebruikt Twitter vooral als uiting van stress. Plaatst tot in den treuren hoe moe, druk of kapot hij of zij is. Zetten uiting kracht bij door woorden drie keer achter elkaar te plaatsen of uit te rekken. Hebben het altijd ‘druk druk druk’ of zijn ‘moeoeoeoeoeee’. Zijn blijkbaar niet zó druk dat ze niet meer kunnen twitteren; laat staan om hetzelfde woord drie keer achter elkaar te gebruiken.

3. De ‘mijn werk geeft me zooooveeel energie’-Twitteraar

Herkenbaar aan tweets als: ‘Vandaag weer lekker knallen op het werk!’ en ‘Ik heb maar 4 uur geslapen, maar gelukkig mag ik lekker naar kantoor!’. Twittert ook graag buiten kantoortijd over werk; diep in de nacht en in het weekend is per definitie beter.

4. De ‘ik retweet alles’-Twitteraar

Zit vaak verplicht op Twitter. Wil overkomen als een actieve en intelligente Twitteraar, maar ontbeert inspiratie en tijd. Logisch gevolg: het Twitter-gedrag kenmerkt zich door veel doorgeplaatste berichten van (veelal Engelstalige, want interessantere) Twitteraars. Daarbij geldt ook weer: hoe obscuurder de afzender, hoe beter.

5. De ‘ik draag al het leed van de wereld op mijn rug’-Twitteraar

Heeft het zwaar en kent het gevoel dat iedereen hem of haar tegenwerkt als geen ander. Gebruikt Twitter om frustraties te uiten. Laat zich herkennen aan Tweets als ‘Ja hoor, heb ik weer. Mijn buurman begint om 7 uur in de ochtend met boren! Kappen nou!’ en ‘Ze moeten ook altijd mij hebben, weer een boete voor te hard rijden! Ga toch boeven vangen!#$$%$#’. Kan depressieve gevolgen hebben bij volgers.

6. De ‘tussen sterretjes doe ik iets’-Twitteraar

Heeft ooit besloten dat een activiteit tussen twee sterretjes laat zien wat hij of zij doet of gaat doen. Bij voorkeur in derde persoon. Enkele veelvoorkomende uitroepen zijn: ‘*op de fiets stapt*’, *zichzelf een schouderklopje geeft*’ en ‘*geniet*’. Niet duidelijk is hoe deze berichten worden gewaardeerd.

7. De ‘ik heb geen leven’-Twitteraar

Een van de eenvoudigst te herkennen Twitter-gebruikers. Kenmerkt zich door een niet aflatende hoeveelheid berichten; 24 uur per dag, zeven dagen in de week. Twijfelt geen moment over het plaatsen van berichten over zijn leeglopende autoband, het afbreken van zijn tandflosdraadje of een aangebrande tosti. Er bestaat bij deze Twitteraar twijfel of hij al dan niet een baan heeft. Er zijn vormen bekend die zich alleen na twee uur ’s nachts tonen. Keren als het licht wordt weer terug in hun Twitter-loos bestaan.

8. De ‘#koffie’-Twitteraar (ook wel de ‘#goedemorgen’-Twitteraar)

Vooral populair tussen zes en tien uur ’s ochtends. Kwakt zonder enige inspiratie elke dag zijn behoefte aan koffie de wereld in. Zijn Tweets zeggen dan ook vaak niet meer dan ‘Koffie!’, ‘op het werk, echt eerst even een kopje koffie nodig!’ of ‘wakker worden met koffie’. De hippe vorm is #koffie met een hashtag. Kent veel overlap met de ‘goedemorgen’-Twitteraar; plaatst vrijwel iedere morgen niets meer dan een repetitief ‘goedemorgen’, vaak in combinatie met ‘wereld’, ‘mensheid’, ‘nieuwe dag’ of ‘koffie’. Voelt zich echt de ‘bomb diggity’ wanneer geplaatst tussen sterretjes: ‘Goedemorgen wereld! *lekker een kop koffie drinkt*’

9. De ‘kijk mij eens even aan de andere kant van de wereld zitten’-Twitteraar

Doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat ie in Cambodja of Buenos Aires zit. Doet dit door – vooral op voor Nederland onleesbare tijdstippen – Tweets te plaatsen als: ‘loop ik hier op het strand van Bucaramanga, kom ik gewoon Japie van om de hoek tegen!’ of ‘Echt genieten, met een croissantje op het terras in Kuala Lumpur. En de mensen zijn hier nog zo vriendelijk!’.

10. De ‘ik heb een exquise smaak’-Twitteraar

Laat graag zien dat hij of zij een uitmuntende smaak heeft. Plaatst daarom nu en dan berichten waarin melding wordt gemaakt van een bijzonder – liefst exotisch – gerecht. Ook authentieke restaurants en clubs behoren in deze categorie. ‘Drie uur heerlijk gekokkereld aan de bouilloncoquilles, gedrapeerd in truffeljus. Het glas Don Corneille 1890 maakt het helemaal af!’ zou een bericht van deze Twitteraar kunnen zijn. Er wordt vermoed dat deze persoon zijn gulzig naar binnen gewerkte dubbele patat oorlog en een bezoek aan de Hollywood Music Hall verzwijgt.

Bonus: de ‘ik maak nutteloze lijstjes over Twitter en plaats deze op Twitter’-twitteraar

Waarvan akte.

Oh. Ik ben zelf overigens op Twitter te vinden. Volg me gerust op www.twitter.com/michelvankats. En bepaal zelf onder welke typering(en) ik val.